Sta léngua l’è na piènta
mata: la mort la strapa
e lî la sèlta fôra d’in t’al crêp
c’a i ho senza gnec savîrl
léngua d’avrîl, mia primavera
c’al bussa con un fîor in t’la bufera.
Questa lingua è una pianta
matta: la morte la strappa
e lei salta fuori dalle crepe
che ho senza neanche saperlo
lingua d’aprile, mia primavera
che bussa con un fiore nella bufera.
Azzurra d’Agostino